Rise of the Scourge

[Andurin]

Nieuw verhaal. Kijken of ik het nog kan.
Note: Voor achtergrond van mijn klasse kijk in mijn Character Book. Hoofdstuk 2 kan van belang zijn voor het verhaal.

Dit verhaal begint allemaal met het uitbreken van een vreselijke ziekte in de stad Kadura in het hoge noorden van De Verlaten Vlakten. Deze ziekte is binnengekomen met een lading besmet graan. Iedereen die van dit graan eet wordt ziek. Zo ziek dat ze veranderen in undeads. Als undeads besmetten ze al snel alle andere mensen en zo is het een grote ondode stad geworden, vol met dienaren van de Lich King.

"Volg de weg naar het noorden voor 3 weken vanuit Atharion, daar zal de volgende aanwijzing zijn waar je heen moet." Dat zijn de woorden die Tirion Fordring hem had verteld. Een volgende groep paladins zou komen om te helpen als Tirion het verslag had gekregen. Het was echter een erg vreemd verhaal. Waarom moest Andurin samen met Alakain naar Kadaru gaan, alleen maar om verslag uit te brengen? En toen kwam de aanval al... Alakain zag ze niet aankomen en werd voor Andurin's ogen afgemaakt. In zijn woede heeft hij de aanvallers afgeslagen en helemaal afgemaakt. Voor Alakain was het echter te laat...

Onder een verdroogde boom langs de weg gooit Andurin zijn schild op de grond en raapt wat hout bij elkaar om een vuurtje te maken. Zitten bedenkt hij wat hem te wachten staat als hij Kadura weet te bereiken morgen.

[Raven]

dan doe ik ook weer mee, was al van plan wat te posten maar kon nog niet echt wat bedenken.. hmm.. door wat werdt je aangevallen? die undeads? daar ga ik dan maar even van uit

Jerea brieste onrustig. Eluned merkte dat er een vreemde sfeer in de lucht hing. Er was iets vreemds aan de hand. Ze suste Jerea door hem zachtjes op zijn hals te kloppen. Ze voelde hoe het paard onder haar iets onstpande. En in een galop reden ze door. Het begon al donker te worden maar Eluned besloot nog door te rijden. Ze was ook te laat uit de stad vertrokken, maar ze had zolang gedraald in de hoop meer te weten te komen. Ze was niet bewust aan het luisteren geweest naar de mensen achter haar in de herberg. Maar de woorden "geruchten" "paladins" en "vreselijke ziekte" hadden haar nieuwsgierigheid gewekt. Ze wist dat het niet verstandig zou zijn om het gevaar op te zoeken, maar haar bloed kriebelde. Ze had zich te lang afzijdig gehouden van alle oproer.

Jerea brieste nu opnieuw en begon langzamer te lopen. Dit keer was het geen onrustig gebries, maar er klonk iets afkeurends in. Eluned haalde haar gedachte naar het hier en nu. Langzaam drong de rottende stank tot haar door. 'Gatverdamme' mompelde ze, terwijl ze afstapte en haar speer van haar rug haalde. Ze liep naar een van de lijken toe en drukte er met haar speer tegen aan. Het lichaam reageerde niet. De stank werd haar snel ondragelijk en ze stapte achter uit. Met een grote boog liep ze om de lijken heen terwijl ze goed op haar omgeving lette. Ze was niet van plan zich te laten over vallen. Jerea volgde haar op de voet en maakte verassend weinig geluid voor zijn grote en gewicht.

In de verte zag ze wat flikkeren. Gespannen luisterde of ze wat op kon vangen. Maar voor zo ver ze kon horen was het maar één persoon.
Zachtjes liep ze er naar toe. Nog steeds met haar speer in haar hand maar niet aan vallend. Toen ze wat dichterbij was zag ze dat het inderdaad één persoon was. Een jongeling zo te zien, ze schatte hem nog maar net volwassen. Haar oog viel op zijn wapens en schild. Dat moet een fortuin gekost hebben.. Zou hij een dief zijn? hmm .. Ze merkte dat hij haar nog niet in de gate had.
'Gegroet vreemdeling,' zei Eluned op neutrale toon, vervolgens wat nieuwsgieriger, 'bent u verandwoordelijk voor het slagveld hier achter ons?' Jerea brieste weer afkeurend. Eluned glimlachte.

[Andurin]

Een vreemde stem dringt in de gedachten van Andurin door. Hij moest weggedommeld zijn... 'Gegroet vreemdeling' hoort hij. Andurin kijkt omhoog en ziet een vreemd figuur staan, niet iets wat hij gewend is samen met een groot zwart paard. "Gegroet", antwoord Andurin en dan ziet hij pas de speer in haar handen. "Helaas wel ja, het was niet mijn bedoeling om hier te vechten maar soms heb je niet veel keus als je aangevallen wordt."

Andurin kijkt naar het vuur en merkt dat zijn gedachten beginnen te dwalen naar Alakain. "Even hoofd erbij houden nu, dagen lang hebben we niemand gezien, en dan opeens een groep undeads en een andere vreemdeling die niet helemaal thuis te brengen is. Er moet hier wel iets aan de hand zijn."

Andurin gaat rechtop zitten en haalt zijn hand rustig naar zijn wapen gaan zonder bedreigend over te komen. "Bent u opzoek naar iets hier? Veel is hier niet te vinden in dit land dat is verlaten..."